Hey, ik ben Marjolein :)
Ik ben warm, nieuwsgierig, analytisch en (meestal :P) enthousiast en vrolijk. Ik houd van echte gesprekken, onverwachte vragen, samen hard lachen en voorzichtig kijken naar alles wat zich liever een beetje verstopt.
Kinderen en jongeren hoeven bij mij geen keurige, sociaal wenselijke versie van zichzelf te zijn. Ze mogen stil, uitbundig, boos, onzeker, grappig, wantrouwend of een onoverzichtelijke combinatie van allemaal zijn. Ik vind het belangrijk dat iemand kan ervaren: Ik hoef mij hier niet kleiner, of minder ingewikkeld te maken. Mijn zachtheid betekent daarbij niet dat ik alleen geruststel. Ik durf ook eerlijk te benoemen wat ik opmerk en liefdevol te vragen naar iets waar iemand zelf misschien het liefst met een flinke boog omheen zou lopen.
Dat betekent niet dat alles bij mij altijd diep en serieus is. Ik houd juist van lichtheid, speelsheid en gesprekken die van een kwetsbaar gevoel moeiteloos kunnen afdwalen naar een volstrekt noodzakelijk verhaal over een dramatische gebeurtenis tijdens de pauze, een voetbalwedstijd of een TikTok-filmpje.
Wat als er geen tienen meer te halen zijn?
Het is een ochtend in groep vier en ik ‘voel mij niet lekker’. Er staat een tempotoets voor rekenen op het programma en een Marjolein die als een berg tegen de dag opziet, heeft bedacht dat buikpijn, en vermoedelijk nog enkele andere klachten onmiddellijke afwezigheid van school vereisen. Het is een excuus. Ik ben bang dat ik het niet goed genoeg zal doen.
Ik ben leergierig en doe het goed op school. Toch wordt er in mijn hoofd bij iedere toets iets belangrijkers beoordeeld dan welke sommen ik begrijp: of ík wel goed genoeg ben. Een fout is niet gewoon een fout en verliezen is niet gewoon verliezen. Soms komt alle spanning er thuis uit in een ontploffing en tranen; soms gaat zij diep verstopt in een verdrietig meisje mee naar bed. Op school ben ik ondertussen vrolijk, enthousiast en ijverig. Marjolein redt zich wel. En in veel opzichten doe ik dat ook. Alleen kost dat redden vanbinnen soms meer dan zichtbaar is.
Als tiener wil ik hoge cijfers halen, gedisciplineerd sporten, er goed uitzien en een goede vriendin, dochter en mens zijn. Wanneer iets niet perfect gaat, klinkt mijn innerlijke criticus: Dit is niet goed genoeg. Je moet beter. Slimmer. Leuker. Liever. Ga maar door.
Aan de buitenkant functioneer ik uitstekend: sociaal, verantwoordelijk en met een vlotte babbel en humor. Maar er zijn ook avonden waarop ik mij somber, eenzaam en onbegrepen voel. Dat dit misschien iets te maken heeft met de voortdurende opdracht om voor iedereen de perfecte Marjolein te zijn, zie ik nog niet. Mijn strategie werkt immers behoorlijk goed: op school wordt mijn perfectionisme beloond met tienen. Even staat zwart op wit: Zie je wel? Ik ben goed genoeg.
Maar wat gebeurt er wanneer er geen tienen meer te halen zijn?
Na mijn vwo-diploma verdwijnt het schoolse scorebord. Ik beland op een opleiding die niet bij mij past en loop vast. Er bestaan ineens geen cijfers meer voor hoe goed je je werk doet, of hoe fijn je als vriendin bent. Zonder zo’n uitslag blijkt ‘goed genoeg’ bijzonder lastig vast te stellen.
Langzaam ontdek ik dat mijn innerlijke rapport niet alleen over prestaties gaat. Ik wil ook sociaal en moreel perfect zijn: warm, grappig, afgestemd en vooral niet boos. Die kanten zijn oprechte eigenschappen, maar soms gebruikte ik ze ook om de ‘perfecte persoon’ te zijn en het anderen naar de zin te maken.
Later begin ik te begrijpen waarom ik dit allemaal doe. Als ik geen fouten maak, kan ik misschien niet worden afgewezen. En als ik uitblink of precies aanvoel wat een ander nodig heeft, weet ik tenminste zeker dat ik word gezien en gewaardeerd. Ik hoef mijn ambitie, warmte en gevoel voor anderen niet kwijt te raken. Ik leer alleen steeds beter herkennen: doe ik dit omdat ik het echt wil, of omdat ik stiekem bang ben om niet goed genoeg, ongezien of afgewezen te zijn?
Niet dat ik inmiddels een genezen goeroe ben hoor ;) Mijn innerlijke examencommissie geeft nog regelmatig ongevraagd haar oordeel, maar ik kan er steeds vaker wat afstand van nemen.
Mijn verhaal heeft mij geleerd dat lastig, overdreven of onbegrijpelijk gedrag meestal niet zomaar uit het niets ontstaat. Vaak is het een manier om met verdriet, onzekerheid of angst om te gaan. Zo’n manier kan ongemerkt met een kind meegroeien en telkens terugkomen, zonder dat het zelf begrijpt waarom.
Juist daarom gun ik kinderen en jongeren dat zij al vroeg leren herkennen wat zij voelen, wat zij over zichzelf zijn gaan geloven en waarom zij soms reageren zoals zij reageren. Niet zodat zij nooit meer vastlopen, maar zodat manieren die hen ooit hielpen, niet ongemerkt hun leven blijven bepalen. Zodat zij eerder kunnen denken: hé, dit gebeurt er in mij, ik begrijp waar het vandaan komt en weet beter wat ik nu nodig heb.
Opleiding
Leerkracht basisonderwijs (pabo) - HBO bachelor aan Hogeschool Viaa
Specialisatie
Psychodynamisch kindercoach - Post HBO aan de Academie voor Psychodynamica
CPION-erkende SPHBO-registeropleiding
Beroepsorganisatie
Stichting Adiona - Beroepsorganisatie voor kinder-, jongeren- en gezinscoaches